شبانگاه خرید آخر سالدر شطِ شلوغِ جنوب شهرکیف های خالی مادرانمی گردند به هر سوسنگین از آه و آرزو...مبهوت این همه هولایستاده عینک سیاه به چشمدر ورودی یک پاساژتندیسِ تنهایی جوانی گچی ...پدر برگشته از شیفت شبشانه اش بالش گرم دخترکش که خواب نان گرم می بیند خیابان ها را مرور می کند بی لبخندمی خزنداز کجا تا کجاپرندگانِ چشمانِ کودکانسرخبی لبخنددر زندان ماهیان.../ هاشم حسینی + نوشته شده در چهارشنبه یکم فروردین ۱۴۰۳ ساعت 13:50 توسط هاشم حسینی  | 

زادگاهِ مصادره شده>آبادان!ای جغرافیای شناوربر شط اشک های مندر این شبان همیشه ی شرجیکجایی که نمی یابمت در زادگاهِ زیبایم آبادان؟هر جا که این تن بلا کشیدهقد کشیدهکودکیشبیرون پریدهاز گهواره شنفتدر اِسپیتال دویده در لین ۵ احمد آبادتا بوارده و بریمچِلِب* گرفته ی ارابه ی سرنوشتِ خویشبر سر و روشدوده های برفبه جا مانده از دودکش هایِ پالایشگاهِ آهاکنون سرگردان با این دلِ تاول زده شدر بن بست هایِ سرزمینِ محروسهگم گشته...آبادان! آبادان!کجایی تو که دخیل ببندمبه ضریحِ رویاهای یاران رفته امدر جایی امندور از چشمِ اهریمن؟هاشم حسینی*چِلِب: پریدن/ سوار شدن پشت یک خودرو + نوشته شده در جمعه بیست و چهارم فروردین ۱۴۰۳ ساعت 12:46 توسط هاشم حسینی  |